…วันนั้นพวกเราไปกินข้าวเช้าที่บาร์ใหม่ ผมสั่งข้าวราดแกงกับไข่พะโล้ แล้วก็พากันหาที่นั่งเหมาะๆ (ที่เหมาะๆ ของพวกเราคือใกล้กลุ่มสาวๆ วิดยา) เริ่มต้น กระผมเอาช้อนจิ้มไข่พะโล้ ปรากฏว่าไข่ขาวทั้งแข็งและเหนียวเหมือนยาง แถมเด้งได้อีกต่างหาก คงจำกันได้ว่าที่บาร์ใหม่ใช้ช้อน-ส้อมอลูมิเนียม ซึ่งปลายส้อมอ่อนๆ แทบไม่มีประโยชน์อันใดเลย พอออกแรงกดช้อนเพิ่มอีกไข่ก็หมุนครึ่งรอบก่อนจะกลิ้งออกจากจานแบนๆ หล่นจากโต๊ะเด้งดึ๋งๆ ไปทางโต๊ะสาวๆ งานนี้นอกจากจะอายแล้วยังอดอีกต่างหาก และผมก็เลิกสั่งไข่พะโล้ไปเลยจนกระทั่งถึงทุกวันนี้…

1. จริงๆ เรื่อง หูเกี่ยวหู นี่ ต้องถามเป็นปัญหาอะไรเอ่ยนะครับ ข้อแรกถามว่า “อะไรเอ่ย ขาไปสี่ตา ขามาสี่หู”
และข้อสองถามว่า “อะไรเอ่ย ขาไปสี่ตา ขามาสี่หู เอาหูเกี่ยวหู”

..เพื่อนๆ ช่วยกันคิดเร้ว…

2. เรื่องตกๆ หล่นๆ นี่ เฉลยไปเลยว่าเป็นกระพ้มเอง แต่ขอแก้ข่าวหน่อยนึงว่า ฝีมือไม่ได้สูสีเลย เนื่องจากกระผมเพิ่งจับไม้คิวเป็นครั้งแรก และก็เป็นครั้งสุดท้ายในคราวเดียวกันที่กระผมจะเล่นสนุ้กเกอร์ เหตุผลน่ะหรือ…
อายมากที่วิ่งไล่ตะครุบลูกขาวตั้งแต่ชั้นสอง จนมาถึงชั้นล่าง (บันไดทางขึ้น) ก่อนถึงชั้นหนึ่งอีก บรรดาเซียนแต่ละโต๊ะ แต่ละชั้น ต่างชะงักไม้คิว หันมามองเป็นตาเดียวกัน “ไอ้บ้านั่นทำอะไรของมันวะ” สายตาเซียนมันบอกอย่างนี้…

แหม เล่าแล้วก็เขินจริงๆ…