ก.ย. 25 2008
ภาพความหลังเก๊า.. เก่า
เรื่องเก่าของคนจะแก่ เอ้อหนอ… ใครคิดถึงเรา แล้วเราคิดถึงใคร ใครคิดถึงความหลังก็มาดูภาพแห่งความหลังก็แล้วกัน อิอิ..
รูปหมู เอ๊ย! หมู่ที่อาคารจักรพันธ์
กลางวันมีแข่งกีฬาป่าไม้ งานอินเดียนเดย์ ท่านโอเล่ กับ พี่’54? ไม่แน่ใจเหมือนกัน (เพราะพี่แกตกน้ำป๋อมแป๋มไปแล้วน่ะซี…)
กลางคืนเป็นงานรับน้อง อินเดียนไนท์ ปี ‘89
งานรับน้อง อินเดียนไนท์ วงในกระโดดโชว์ซ้า.. วงนอกก็หมอบรอไปก่อน เหงื่อหยดปลายจมูกติ๊ก ติ๊ก…
เรื่องนี้มีสาระที่สุดก็เพราะรูปนี้แหละ แต่ดูท่านั่งแล้วหมั่นไส้มันมาบังคนเขียน (ถ่ายตอนไปปลูกป่าที่สุพรรณบุรี)
บายเนียร์ที่หาดวนกร เอ้อ แล้วซีเนียร์หายไปไหนหมดเนี่ย?
อ๋อ อยู่นี่เอง จับได้แล้ว (งานบายเนียร์ที่หาดวนกร) สังเกตสองคนทางซ้ายหน้าอ๊อน อ่อน แต่ตอนนี้ต้องร้องเฮ้อ ลุงๆๆๆ
ฝึกงานปีหนึ่ง ที่วังน้ำเขียว
ดูท่าทางเจ้เพ็ญแกคงจะสบายใจมาก เพราะเก็บเงินเข้ารุ่นได้ครบ 555
ขอบคุณภาพประกอบจาก http://www.geocities.com/forester550/oldgallery.htm โดยท่านเว็บมาสเตอร์วุธ กระผมขออนุญาตขมายมาโชว์ต่อด้วยความเคารพ
และนี่คือสระว่ายน้ำ ประจำรุ่น (ห้องอาบน้ำหอชายไกล ถานีฯวังน้ำเขียว)
มี 11 ความเห็น
ขอบคุณ สำหรับภาพเก่าๆ เพราะสมัยนู้น วิ่งเข้ากล้องอย่างเดียว ไม่ได้สั่ง ประเภทชอบเป็นดาราแบบไม่เสียตังค์
โอ๊ยยยย..อยากได้ อยากได้รูปเก่าๆ ทำไง ของเราปลวกกินแม่เอาเผาทิ้งหมดแล้ว เซ็งเป็ด…
รูปเราเพียบ โอ่งเคยเอารูปมาโชว์ตอนไปทริปรุ่น(แค่บางส่วน)คิดว่ายังอยู่ครบนะ (โอ่งชอบเอาออกจากอัลบัมแต่ไม่ค่อยใส่คืน)ถ้าว่างจะเอามาลงให้ดูใหม่ ขอยืนยันว่าเพียบ เพราะเป็นคนมองการณ์ไกล คาดว่าพอเพื่อนแก่ๆ กันแล้ว ต้องมีคนคิดถึง และหาดูแน่เลย
แบบนี้ท่านผู้แทนฯต้องโดนทำโทษฐานเอาออกแล้วไม่ใส่คืน ใช่ป่าว…
ใช่แล้ว นิสัยแย่มาก บอกเพื่อนเธอด้วย
ลอกมานะลองอ่านดู
เริ่มต้นที่ตอนจบ
มีคนชอบถามหนูดีว่า จะใช้สมองอย่างไรถึงจะคุ้มค่า จะใช้ชีวิต ใช้เวลาอย่างไรถึงจะถือว่าสมองของเราไม่ได้สูญเปล่า ด้วยความที่หนูดีเรียนมาด้านสมองและทำงานเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอัจฉริยภาพ จึงถูกถามในเรื่องนี้เป็นประจำและก็เป็นคำถามที่ทำให้หนูดีสนุกมากที่จะตอบเสมอ เพราะคำถามชนิดนี้ มีคำตอบได้มากมาย ไม่เคยตายตัว ใครตอบก็ไม่มีวันซ้ำกัน
วันนี้ลองมาฟังนักวิจัยด้านสมองตอบคำถามนี้ดูกันเล่น ๆ ไหมค่ะ
สมัยที่หนูดีเรียนอยู่ที่อเมริกา เคยถูกให้ทำแบบฝีกหัดหนึ่งซึ่งเปลี่ยนแปลงชีวิตหนูดีไปตลอดกาลเลย คือ เกม “เริ่มต้นที่ตอนจบ”. โดยเกมนี้เล่นไม่ยาก แต่ใช้เวลาพอสมควร หนูดีเคยนำมาฝึกกับลูกศิษย์ของหนูดีบ่อย ๆ มีคนนั่งหลับตาไป ร้องไห้ไป มาหลายคนแล้ว เพราะเป็นเกมที่ทำให้เราได้ย้อนหลังกลับไปมองชีวิต ไม่ใช่แต่ต้นจนอวสาน แต่ว่ามองจากอวสาน มาตอนต้น
ถ้าพูดเปรียบเทียบเป็นภาษานักธุรกิจก็ต้องบอกว่า begin with the end in mind ก็คือการเริ่มต้นมาจากการมองเห็นภาพตอนจบ หรือสัมฤทธิผลของเรื่องเกมนี้เริ่มที่หนูดีจะขอให้ผู้อ่าน ลองหาเวลาเงียบ ๆ อยู่กับตัวเอง ในตอนที่เราไม่มีเรื่องรีบร้อนอันใดต้องไปทำ แล้วให้นั่งลง หลับตาจินตนาการภาพตัวเราตอนอายุสักแปดสิบ
โดยให้สมมติว่า เราจะต้องตายตอนอายุสักแปดสิบ แล้วตอนนั้น เราเจ็บป่วยนอนอยู่บนเตียง หลังจากนั้น ให้เราลองจินตนาการ ย้อนกลับไปมองทั้งชีวิตของเราว่า ที่ผ่านมา เราได้ใช้มันไปอย่างไรบ้าง เราใช้เวลาของเราทำอะไรไป เราวิ่งตามอะไร เราวุ่นวายกับอะไร เรารักใคร เราไม่รักใคร ความสุข ความทุกข์ของเราเป็นผลจากอะไร แต่สองคำถามที่สำคัญที่สุดก็คือ เราจะเสียดายที่สุด หากเราตายไปโดยไม่ได้ทำอะไร เราจะเสียดายที่สุด หากเราไม่ได้ใช้เวลากับใคร หากเราตอบคำถามเหล่านี้ได้ อย่างกระจ่างชัด ก็จะมีเวลาบางช่วงที่เราจะไม่ใช้ไปอย่างที่เราใช้อยู่ จะมีกิจการบางกิจการ ที่เราไม่เลือกจะก่อตั้งมีเพื่อนบางคนที่เราอาจจะเลิกคบ มีเงินบางก้อนที่เราจะปฏิเสธไม่รับสารพัดของสิ่งที่จะเกิดขึ้น
ถ้าเรามีเวลาถอยออกมาจากชีวิต แล้วย้อนกลับไปมองเหมือนกับว่า เรากำลังดูหนังวีดีโอชีวิตของคนอื่นอยู่ แล้วก็วิจารณ์ว่าเขาคนนั้นตอนยังมีชีวิตอยู่ น่าจะทำอะไรที่ควรทำ ทั้งหมดนี้ เป็นเทคนิคที่ง่ายดายและลึกซึ้ง เมื่อหนูดีลองทำแล้ว เป็นประโยชน์อย่างยิ่งถึงขั้นหนูดีเปลี่ยนอาชีพ เปลี่ยนชีวิต เพราะจากที่เคยคิดอย่างเด็กอายุยี่สิบ หนูดีกระโดดข้ามไปคิดแบบแปดสิบได้ ตอนนี้เลยเหมือนย้อนกลับมาใช้ชีวิตรอบสอง โดยอายุยังไม่ครบสามสิบเลย เหมือนมีสองชีวิตเลยค่ะ
เมื่อก่อนหนูดีเคยคิดว่า ความสำเร็จในชีวิตก็เหมือนกับการหาของใส่กล่อง คนเก่งกว่าก็ใช้เวลาเป็น ใช้ชีวิตคุ้ม ก็หาของมาใส่กล่องได้เร็วและมากกว่าคนอื่น แต่อีกปัจจัยที่ทำให้กล่องเต็มได้ ที่หนูดีไม่เคยคิดมาก่อนจะเล่นเกมนี้ก็คือ แค่เราเปลี่ยนขนาดกล่องให้เล็กลงซะ มันก็เต็มได้โดยไม่ยากเย็นเลย ดังนั้น การใช้สมองให้เต็มที่ คุ้มค่า เพื่อให้ชีวิตมีสุขได้ครบด้านและง่ายดาย น่าจะอยู่ที่ศักยภาพในการถอยออกมาแล้วมองชีวิตจากมุมห่างออกไปอีกหน่อย มองย้อนกลับจากวันสุดท้ายของชีวิตก็เป็นความท้าทายที่น่าสนุกอีกแบบหนึ่ง มันเปลี่ยนชีวิตหนูดีมาแล้ว ในทางที่ดีขึ้นอย่างมหัศจรรย์ ด้วยคำถามง่าย ๆ ไม่กี่คำถาม
อ่านแล้วเพื่อนๆ คิดได้หรือยังว่า วันนี้ยังไม่ได้ใช้เวลาร่วมกับใคร
สงสัยต้องใช้เวลาร่วมกับคนให้มากขึ้นแล้วแหละ ไม่เชื่อพี่เต๋อแล้ว (เพลงที่เขาว่า ไม่เคยได้ความรักความจริงใจจากคน เลยต้องหาเอากับหมาไง)
This is great.
Wuth,
I’d got your mail but I can’t proceed now. I’m on the way, please wait one or two day(s).
Wuth,
Welcome to forester55.net
You’re new author.
คุณวุธ จะเก็บเสื้อไว้ให้นะ กลัวตกรุ่น