ส.ค. 24 2008
ความทรงจำดีๆที่มีต่อบ้านหลังเก่า
ลองนึกย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน ใครมีเรื่องประทับใจที่อยากจะเล่าแล้วยังไม่ได้เล่า หรือใครมีเรื่องอะไรที่สงสัย อยากจะถามแล้วยังไม่ได้ถาม เอนทรีนี้เปิดโอกาสให้ทุกคนได้ร่วมรำลึกความหลังกัน ความประทับใจทั้งหมดที่ถูกบันทึกไว้ที่นี่ จะรวบรวมไปใส่ไว้ในหน้า “เกี่ยวกับเรา” ครับ
มี 45 ความเห็น
ใครอยากดูสถานีฝึกนิสิตวนศาสตร์วังน้ำเขียว ในปัจจุบันบ้างคับ.. ยกมือคับ เดี๋ยวจาเอามาให้ดู บ่ออาบน้ำของหอชายไกลยังอยู่ไม๊ว้า ความลับมีอยู่ว่า เ้ช้าวันหนึ่ง ก่อนเดินทางกลับ กทม. ใครเคยว่ายเล่นบ้าง ทายถูกมีรางวัล (นำจับ)
1 vote
โหวต +1 ครับ
อยาก ๆ ๆ เคยผ่านแต่ไม่ได้แวะ แล้วเคยรับน้องขึ้นรถ แต่นานมาแล้ว ส่วนนักว่ายน้ำนิรนามตอนนี้ยังตามตัวไม่เจอครับ
ไม่ได้ว่าย แค่ลงไปงมแปรงสีฟันต่างหาก…
เอาเรื่องห้องน้ำหญิง บ้างดิ วะ
ที่วังน้ำเขียวเหรอ
ตอนกลับมาจากบ้านช่วงที่ปล่อยพักครึ่ง เราซื้อหมึกแห้งตัวใหญ่ๆ มาปิ้งกินกับเพื่อน ก็ใส่ขาสั้นนั่งยองๆ ล้อมวงกันอะนะ
ป่าว…ไม่ได้นั่งไข่ออกอย่างที่มีคนคิด ฮ่า ฮ่า
แต่อยู่ๆ รู้สึกปวดชาขา ใครไม่รู้บอกสงสัยมดตะนอยกัด ก็พยายามฝืนนั่งคุยกันต่ออะนะ สักพักปวดทนไม่ไหว ก็ขอตัวกลับบ้านพัก
พอถึงหน้าบ้านพักก็หยุดยืนคุยกับเพื่อนอีกคน (ในเรื่องนี้จำไม่ได้เลยว่ะ ว่ามีใครในฉากมั่ง ใครจำได้ช่วยบอกหน่อย) คุยๆ อยู่รู้สึกมีอะไรยุกยิกๆ ตรงโคนขา มองมือเพื่อน มันก็ไม่ได้มาป้วนเปี้ยนตรงขาเรานี่หว่า พอก้มมองขาตัวเองเท่านั้นแหละ ง่า…
แมงป่องตัวนึงมันไต่ลงมาจากในกางเกง
งานนี้กรูเกือบสูญพันธุ์
——————-
อีกทีนึงก็โดนแตนต่อย แล้วเพื่อนๆ คงรู้ใช่มะ แตนมันไม่ต่อยทีเดียวเหมือนผึ้ง มันก็บินวนๆ ต่อยซ้ำ ตอนนั้นใกล้ๆ เรามียอดหญิงผู้กล้าหาญอยู่คนนึง กำลังถือไม้กวาดด้ามยาวกวาดถนนอยู่ (ฟังแล้วเหมือนเทศบาลเลยว่ะ) แอ่น แอน แอ๊น เธอคือ ยอดมนุษย์สมหญิง (รึป่าววะ) เธอกระโดดมาพร้อมกับเอาไม้กวาดไล่ตีหัวเรา เอ๊ย หัวแตน แต่ไอ้แตนตัวนี้มันร้ายนัก มันบินเข้าโจมตีเธอทันทีก่อนจะหนีไป
สรุป เราต้องหิ้วเธอลงเขามาทำแผล เพราะเธอโดนแตนเล่นงานซะหน้าบวมไปข้างนึง
ถะแล้น ถะแล้น ถะแล้น…..
จริงๆ ก็มีเรื่องให้นึกถึงเยอะนะ นึกถึงที่มีคนเผาหญ้าแล้วคุมไฟไม่อยู่ ต้องระดมเพื่อนกลุ่มข้างๆ มาช่วยดับ ลมพัดแรงโคด นึกถึงกิ้งกือที่ไอ้ปิ๊คเลี้ยงไว้ในกระเป๋าเสื้อ กรูแม่งมีบุญได้กินข้าวร่วมโต๊ะกับมันทุกวัน ฯลฯ
นอกจากวังน้ำเขียวแล้วยังมีที่หาดวนกร งานบายเนียร์ เพื่อนเราบางคนนั่งห่วงยางแล้วคลื่นซัดลอยออกไป เพื่อนว่ายน้ำออกไปช่วยกันเป็นสิบ
ตอนเดินป่ากับซีเนียร์ทริปไ หนซักทริปนึง ที่มี เ ก กิ๊บ ศิ สุ ตูน(มันมีหลายทริปอะ) ศิกับพี่เหย่าหลงทางจนมืด เราก็ห่วงเพื่อนเราเพราะเป็นผู้หญิงก็พากันออกไปตามจนเจอ
เอ้อ…แล้วไอ้ที่เอามาคุยได้เป็นสิบปี ก็คือ ไส้เดือนในทุ่งที่ภูเขียว ตัวมันเท่าปลาไหลเลยว่ะ ยาวเป็นศอก
เรื่องอื่นเอาไว้คุยกันในทริปละกัน ถ้าได้ไป
เฮ้ เฮ้ เฮ้ เอกไปภูเขียวตอนไหน ตอนปิดเทอมต้นปี 1 หรือเปล่า จำได้แต่คุณสาระ กะอุทิศน่ะ
กูก้อไปภูเขียว ทุ่งกาละมัง ผาเทวดา ช่วงปิดเทอมปี 1 ทากเยอะฉิบ รำคาญเสียงป้าเพ็ญโคด
นั่นละ ว่าจะไปกันเจ็ดวันแำล้วยาวเป็นสิบวันอะ แต่ก็ไปหลายทริปซะงงๆ ไม่รู้ใครไปทริปไหนมั่ง
จำคนขุดทางน้ำรอบเต๊นท์วันฝนตกหนักไม่ได้แล้วเหรอจ๊ะ น้ำท่วมเต๊นท์จนทนไม่ไหวออกไปนั่งขุดคนเดียว ตอนหลังคนอื่นถึงได้มาช่วยขุด แล้วยังช่วยหุงหาอาหารให้เพื่อนๆ ลงไปเล่นน้ำกัน ทุกคนกลับมาตอนมืดแล้ว ให้เราไปอาบน้ำคนเดียว แถมต้องล้างช้อนที่มีคนไปลืมไว้ด้วย เก็บสร้อยพระของผู้หญิงได้หนึ่งเส้น จำไม่ได้ว่าของใคร
ตูนไป จำได้ ยืนเยี่ยวด้วยกันริมผนังถ้ำ
เหอ เหอ เอกมึงมีภาพมายืนยันไหม ว่ากูยืนเยี่ยว เดี๋ยวฟ้องหมิ่นประมาทนะเว้ย แต่มึงไปด้วยเหรอ กูไม่เห็นจำมึงได้เลย แสดงว่า…… ช่างมัน
“ความทรงจำดีๆที่มีต่อบ้านหลังเก่า” กรุณาอ่านชื่อเรื่องด้วยเด้อพี่น้อง… อ่านความเห็นแล้ว หวาดเฉียว..
ท่าทางเพื่อนๆ จะความจำเสื่อมแล้วนะเนี่ย
จะเรียบเรียงให้นะ
วันแรกไปลงรถที่สถานี บขส.ชุมแพ จังหวัดขอนแก่น ตั้งแต่เช้ามืด ก็นอนกันแถวๆ นั้น เช้าก็ล้างหน้าแปรงฟัน แล้วก็เหมารถไปทุ่งกระมัง ใช่ปะ
จำได้มั้ยที่วันนั้นฝนตกช่วงประมาณเนี้ย พี่เขาบอกถ้ากลางคืนฝนตกหนักเขื่อนปล่อยน้ำมา ได้ยินเสียงน้ำไหลแรงๆดังๆ ให้วิ่งขึ้นที่สูง (มีบางคนมันนอนไม่หลับ)
มีฟ้าผ่าจำได้มั้ย อุทิศแต๋วแตกร้องลั่นป่าเลย (ถ้าเพื่อนจำผิดแย้งได้นะ)
ตะลอนกันไปเรื่อย เงินแต่ละกระเป๋าเริ่มหมดก็ต้องเอาเศษๆ เงินแต่ละคนมารวมกันดูว่าเราจะไปต่อได้ซักกี่วัน
จำได้ขึ้นภูเขียว เรา ปุ้ย แล้วก็จุ๊ก คิดถึงกาแฟร้อนๆ ซักแก้ว กลิ่น (อุทาน) ก็ลอยเข้ามา
แม้แต่กล้วยน้ำว้าเรายังซื้อกินกันเป็นหวี เพราะทรัพย์เริ่มจาง
พี่เหย่ากับศิหลงทาง เราเดินกับพี่ใหญ่ สบายหน่อย ไม่เหมือนใครบางคนเดินกับอุทิศ รูดป่าไผ่กันมันส์จริงป่ะ
คืนที่นอนถ้ำ จำได้ว่าตอนเดินขึ้น มันลื่นมากเลยเราก็เลยเดินพลาด เกือบตก โชคดีมีชายหนุ่มหลายนายช่วยชีวิตไว้ ต้องขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูง จดจำมาจนบัดนี้
ก่อนเดินทางกลับ รอรถออกยังไปนั่งกินข้าวไป เล่นเกมส์กันไป มีจานช้อนส้อมก็เล่นได้เนอะ ใครจำได้มั่ง
จากที่คิดว่าจะไปแค่สัปดาห์เดียว กลายเป็นสิบกว่าวันเงินแทบไม่เหลือติดตัวกลับบ้าน
เพื่อนๆ ร่วมก๊วนทราบมั้ย จากวันนั้นแค่วันเดียว มีบางคนตามพวกเราขึ้นไปที่ภูเขียว แต่ขออภัยพวกเราทรัพย์หมด กลับก่อนแล้วจึงไม่เจอกัน (เขาเป็นใครหนอ เขามาจากไหน ตามเรามาทำไม …)
สงสัยความจำเสื่อมจริงๆ แหละเพื่อน เราจำอะไรไม่ได้เลย ตอนนี้คิดถึงอะไรๆ ก็มีแต่ 9 ตัว 9 ตัว (อ๊ะ ล้อเล่น) เป็นทริปที่ประทับใจมาก ได้รู้จักและเห็นน้ำใจเพื่อนหลายๆคน ว่าไปแล้วก็คิดถึงอุทิศเหมือนกันไม่ได้ข่าวมา 3ปีแล้วมั้ง ใครมีข่าวส่งให้รู้บ่างนะ คิดถึงมาก
นึกออกแล้ว เราเจอเม่นขี้โมโหที่ภูเขียว มันกระทืบเท้าไม่พอใจที่ไปดูมันด้วย เริ่มมาแล้ว
จุ๊กเชื่อป่ะ หลังจากจบจากวน. เราไปทำงานที่ภูเขียว (โรงงานเอ็มพีฯ) ก็มีโอกาสไปเที่ยวที่ภูเขียวอีก ไปเจอเจ้าเม่นตัวนี้อีก พอเราบอกพวกที่ไปเที่ยวด้วยกันว่า รุมดูมันมากเดี๋ยวมันรำคาญนะ มันจะกระืทืบเท้า ให้หลบเลย แป๊บเดียวมันก็ออกอาการโมโหกระทืบเท้าแบบเดิมเลย แต่ไปครั้งหลังถนนดีขึ้นมากนะ ไม่ต้องลุ้นว่ารถจะขึ้นไหวไหม แต่อาจเป็นเพราะไปหน้าแล้งก็ได้มั้งเลยขึ้นง่าย
ขำขำนะ
โทรเลขถึงแม่
>> > > >>”ขอเงินซื้อชุดใหม่ ชุดที่มีใส่เที่ยวกับแฟนครบหมดแล้ว”
>> > > >>
>> > > >>โทรเลขถึงลูก
>> > > >>”หาแฟนใหม่ ใส่ชุดเดิม”
>> > > >>
>> > > >>================================
>> > > >>
>> > > >>หมอแนะนำคนไข้นอนไม่หลับว่า “พอเอนหลังลงนอน
>>ก็เริ่มนับไปเรื่อยๆ”
>> > > >>”เคยทำแล้วครับแต่ไม่ได้ผล คือว่าผมเป็นนักมวยเก่า
>> > > >>พอนับถึงเก้าก็สะดุ้งตื่นทุกที”
>> > > >>
>> > > >>================================
รู้ได้ไง!
อาจารย์เนตรสนิทตาบอดมาตั้งแต่กำเนิด แต่เขาเรียนเก่งจนสามารถสอบเข้าเป็นครูภาษาอังกฤษในโรงเรียนแห่งหนึ่งได้
และในวันแรกขณะกำลังสอนอยู่ จู่ๆ อาจารย์เนตรสนิทก็พูดว่า
อาจารย์เนตรสนิท : นักเรียนที่นั่งด้านขวามือจะตั้งคำถามละสิ เอ้า! เชิญถามได้
ทุกคนหันมองตามก็พบว่ามีนักเรียนชายคนหนึ่งยกมือและกำลังจะอ้าปากถามจริงๆ สร้างความแปลกใจให้กับทุกคนมากว่า
อาจารย์รู้ได้อย่างไร
หลังจากเหตุการณ์เป็นเช่นนี้อยู่ 4-5 ครั้ง ในที่สุดนักเรียนคนหนึ่งก็ถามว่า
นักเรียน : ครูครับ ครูรู้ได้ยังไงว่ามีคนจะถาม ทั้งที่ครูก็มองไม่เห็น
อาจารย์เนตรสนิท : ถึงครูมองไม่เห็น แต่ครูมีประสาทรับกลิ่นมี่ดีมากนะ เพราะฉะนั้นเวลาใครยกมือถาม
ครูจะได้กลิ่นเต่าเขาโชยมาก่อนที่เขาจะอ้าปากถามเสียอีก
นักเรียนทุกคน : …
ไม่เห็นศิ เข้ามาระลึกความหลัง เรื่องภูเขียวให้ฟังบ้างเลย เห็นอุตส่าห์ไถลพื้นแถวนั้นซะราบเลย จริงป่ะ
สนุกดี เจอฝูงทากเยอะมาก พวกเราพากันวิ่ง/กรี๊ด คิดว่าหนีไปอยู่บนท่อนไม้ใหญ่จะรอดแล้วเชียว…เห่อ! งานนี้ก็เลยรู้ว่าเพื่อนชายบางคนมันพึ่งไม่ได้จริงๆ
เราก็จำได้ว่าเราหลงป่า ฮิ ฮิ เอ้า…เดินป่า มันก็ต้องหลงป่านะสิ มันแน่นอนอยู่แล้ว ดีนะที่ตอนนี้ยังเดินไปเจอปุ้ยคนสวยอีกคน
เออ…แล้วนี่ใครจำได้บ้างว่า ” ฬา จุฬาปักเป้า ปักเป้า ปักเป้า จุฬา…” ใครมันเป็นคนแต่งว่ะ???
น้องจุ๊กอุตส่าห์คิดถึงทั้งที…
ดีนะที่คราวนั้นได้ไปเที่ยวกับพี่ๆ เพื่อนๆ หลายคน
เออ! เราก็จำได้เหมือนกันหล่ะว่าเราหลงป่า แล้วก็ได้วิ่งหนีฝูงทากกัน พากันวิ่งไปยืนบนท่อนไม้ใหญ่ ก็นึกว่าจะรอด.. แล้วเชียว เอาไม้เขี่ยๆ ทากที่รองเท้า มีคนกรี๊ดเสียงดังมาก แล้วสาวๆ ก็ได้รู้กันว่าเพื่อนผู้ชายบางคน? มันพึ่งไม่ได้จริงๆ ฮิ ฮิ..
ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่า ไอ้ ” ฬา จุฬา ปักเป้า ปักเป้า ปักเป้า จุฬา…” ตกลงมันเพลงอะไรกันหว่า
โปรเพื่อน เปื้อนไพร เล่ามา เล่ามาอีก ชักจะนึกออกแล้ว ว่าไปถึงปากทางภูเขียว ก็ผูกเปลนอนกันแบบคอนโด แล้วมีโบกรถไปเขื่อนด้วยแต่จำไม่ได้ว่าขาไปหรือขากลับ
โดนทากตัวแรกก็ที่ภูเขียวปี 32 ต่อมาปี 48 ยังต้องไปหาหมอฉีดยาแก้อักเสบเข้าที่แผลอยู่เลย 55++
เปื้อนโพร ไม่ตอบ(ไม่ใช่เปื้อนไพร คำผวนรู้จักเปล่า ตาปุ้ยไม่ค่อยดีแน่เลย)จุ๊กเล่าให้ฟังเองก็ได้ ตอนโบกรถเป็นขาเข้า แล้วไปเจอพี่ที่เขื่อน พาไปกินข้าวจนค่ำ กว่าจะมีรถพาเข้าไป พอไปถึงภูเขียว ก็เจอเม่นตัวที่ว่านี่แหละ กระทืบเท้าและก็สะบัดหน้าเดินหนีไป เดี๋ยวคุยกับเปื้อนโพรก่อนนะ โทรมาพอดี
เปลี่ยน หัวเรื่อง เป็น “รำลึกความหลังที่ทุ่งกระมังดีกว่า”
ทางเข้าภูเขียวเละมาก รถติดหล่ม เราลงไปเข็นรถตรงล้อหลัง (โง่ฉิบ) โคลนสาดกระเด็นเต็มเลย นอกจากเจอเม่น ยังเจอกวางอีกตัว ที่มันอยู่นิ่งมาก นึกว่าหุ่น ที่ไหนได้กระโดเหย็งๆ เลย เราจำคู่กับกิ๊บ (จำชื่อจิงไม่ได้อ่ะ) หลงเหมือนกันแหละ อาศัยเดินไม่หยุด หลงแล้วก็วนกลับมาเริ่มใหม่ อยู่หลายรอบเหมือนกัน แต่ทำเนียนว่าไม่หลง ไม่รู้น้องกิ๊บคนสวยจะจำได้ไหม
บอกความลับให้อย่าง ตอนทางเข้าภูเขียว ที่ถนนลื่น แล้วรถก็ส่ายไส่นมา ทำท่าเหมือนจะขึ้นไม่ได้ เราชอบมากเลยนะ สนุกดี ไม่เคยนั่งรถแบบนี้มาก่อน (ที่บ้านไม่มี 4 WD) แต่ไม่กล้าแสดงออก เพราะน้องศิเล่นจับราวบนรถซะแน่น แถมร้องตลอดทางอีกต่างหาก เลยต้องเก็บความรู้สึกสนุกเอาไว้ในใจ มีใครยนรถรู้สึกเหมือนเราปล่าว ซาดิสไปมั๊ยเนี่ย แต่เราจำไม่ได้นะว่าตูนลงไปเข็นกับเขาด้วยหรอ ใครเป็นพยานให้ห่อย
ขอโทษที ที่พิมพ์พิมพ์ถูก เพราะตอนพิมพ์ ภาษไทยมันซ้อนขยึกขยือ เลยไม่รู้ว่าพิมพ์ถูกหรือเปล่า เห็นเป็นภาษาอีกทีก็ตอนส่งไปแล้ว ใครรู้ว่าเป็นอะไร บอกวิธีแก้ให้ด้วย
อ้อ ศิ ไอ้เพลง ฬาจุฬาอะไร่นั่นหนะ ทิศ เป็นคนเจ้าเล่ห์คิดขึ้นมาตอนเล่นเกมส์ต่อเพลงกัน แล้วเราก็ต่อเพลงต่อจากเพลงนี้ไม่ได้ เพราะมันลงท้ายด้วยตัว ฬ แล้วไอ้เพลงนี้ก็ไม่เคยมีในประวัติศาสตร์เพลงมาก่อน นี่ยังเจ็บใจทิศไม่หายเลย
จุ๊ก เดี๋ยวจะกลายเป็น จุก
ทำความดีเท่ามด ทำไม่ดีเท่าภูเขา เราไม่เข็นรถ วันนั้นจุกนอนกลางป่าแน่ ขนาดจุกยังลืมแล้วใครจะจำเราได้หว่า มีเอกพลที่จำได้คนเดียว
เห็นด้วยกับ Pro_Toon เรื่องลงไปเข็นรถ
ตอนนั้นเราหันไปเห็นล้อหลังดีดโคลนใส่เธอ…เราก็คิดในใจว่า..โง่ฉิบ
เข็นรถเนี่ยใครเขาเข็นด้านหลังกันวะ
ขอโทษอีกที ที่จำไม่ได้ อาจคิดไม่ถึงว่า Pro_Toonจะโ- ขนาดนี้ เพราะมันมืดแล้ว จริงปล่ะ เอ หรือมัวแต่ตกใจเสียงน้องศิก็ไม่รู้ แต่ถึงอย่างไรแล้ว เราจำได้ว่า Pro_Toon ก็เสียสละที่นั่งบนรถบัส ตอนขากลับเข้ากรุงเทพให้เพื่อนผู้ฉิง รวมทั้งเราด้วย ประทับใจ จำได้ จำได้ แล้วก็เราจำได้ว่าตูนไปเดินป่าที่ภูเขียวด้วยกัน เป็นไง รู้สึกดีขึ้นปล่ะ จำได้จริงๆ นะเนี่ย แต่จำไม่ลืมเลย คือ น้องศิไปด้วยแน่ๆ เสียงยังก้องอยู่ในหูเลย แล้วน้องศิไปไหนเนี่ย หายอีกแล้ว พิมพ์แล้วเห็นเป็นภาษาขยึกขยืออีกแล้ว ถ้าผิดขอโทษด้วย แล้วถ้ารู้วิธีแก้ บอกด้วยหละ
ใน IE
ลองลดขนาดฟอนต์ลง
เลือกใช้ฟอนต์ที่มีความกว้างคงที่ เช่น Tahoma, MS Sans Serif
แล้วใครมีความสามารถจำได้ว่ารุ่นพีที่ไปมีใครบ้าง อิอิ
ว่าแต่ความเห็นปุ้ยมันหมายไปอ่ะ เขียนตอนบนยอดผาเทวดาว่าคุณนายศิไม่กล้าปีนขึ้นยอดน่ะ หลายๆ คนก็ลุ้นกันใหญ่ แต่แล้ว..ในที่สุดเธอก็พาร่างอวบมากๆ (ตอนปี 1) ขึ้นไปจนได้ 55++
ฮือๆๆๆ ซึ้งจังเลย จุ๊กจำเราได้แล้ว เราว่าเสียงป้าเพ็ญศิริ ทานธรรม แปร็นกว่าว่ะ ยังจำเสียงได้เลย เสียงศิเขาออกจะน่ารักออดอ้อน เสียงป้าเพ็ญ ออกแนวน่ารำคาญ (ป้าเพ็ญคงไม่เข้ามาอ่านหรอก เม้าท์ได้ อิอิ)
เสียดายที่ไม่ได้ถ่ายรูปกันไว้เนอะ ไม่งั้นจะถ่ายแอบถ่ายคลิป ตอนป้าๆ อาบน้ำกัน
พี่ๆ จำไม่ค่อยได้ว่าใครไปบ้าง เพราะยังจำเพื่อนๆ ไม่ได้เลย เริ่มแก่เลี้ยว
แต่อยากไปอีกจัง ปุ้ยไปกับเราไหม?
ปายดิ Pro_toon อยากไปอีกเหรอ ตอนหลังได้เข้าไปเก็บข้อมูลตอนเรียนโท (แต่ไม่จบ)อยู่อีก 1 ปีแน่ะ 55++
ใครติดต่อ เพ็ญศิริได้ช่วยชวนมาทริปรุ่นหน่อยจ๊ะ
สุชีพ ลักษณ์โทรไปแล้วติดต่อไม่ได้นะเพื่อน
อีกคนเพื่อนแพะ ใกล้แค่เนี่ย ติดต่อไม่ได้เหมือนกัน
ช่วยชวนเพื่อนไปทริปรุ่นให้หน่อย ถ้าใครติดต่อได้น่ะจ๊ะ
มีเพื่อนเรานี่แหละติดต่อเพ็ญแล้วล่ะลักษณ์ แต่เพ็ญไม่ว่างรู้สึกว่าจะพาครอบครัวไปเที่ยวไหนก็ไม่รูเหมือนกันจ้ะ
ปุ้ยจะไปเขาค้อยังไง เอารถไปมั้ย ชวนน้องศิด้วยดิ เธอบอกยังไม่แนเลย พูดถึงผาเทวดา เราไปกินข้าวบนผาเทวดา ใช่มั้ยปุ้ย
ไปกินข้าวบนผาเทวดามั้ง จำไม่ได้แล้ว แต่ไม่ได้เอารถไปเขาค้อแน่ๆ และคนก็ยังไม่แน่ใจว่าจะไปหรือเปล่ามีภารกิจพิชิตความฝันน่ะ
รุ่งนภา จันธิดา เป็ด มากี่คนตอบด้วย
สุชีพ(อรรถโกวิทย์) คำภีระกิจ มาไม่ได้พาลูกสาวไปเข้าค่ายกาญจนบุรี
เพ็ญศิริ ลูกกตัญญู พาบุพการี ไปแอ่วเหนือ
อาจารย์แพะ (สอนที่เดียวกับรุ่นพี่ที่เราติดต่อได้) แล้วจะติดต่อให้จ้า
บี๋ อุบล บอกว่าถ้าเพ็ญศิริ หรือป้าไก่มา บี๋ก็มา
สจ๊วตโป่ง ธนากร บินไป ตปท. (ไม่ช่ายปตท.นะ) 23 ตุลา
เราถามคุ้ง คุ้งบอกถามเจี๊ยบ เจี๊ยบบอกถามคุ้ง สับสนถามใครดีว้า
รายนามที่กล่าวมา เราติดต่อไปแล้วได้คำตอบมาดังข้างต้นจ้า
เอกพลหายไปไหนเนี่ย หรือว่าเข้าเฝือกนิ้วไม่สามารถคลิกเม้าท์ได้
เรื่องกรี๊ดเนี่ยนะ เราว่าเราไม่ได้กรี๊ดหรอก เพราะกลัวอ้าปากแล้วคนข้างหน้าดีดทากเข้าปาก
ใครจำพี่โด่งได้มั่ง ที่ขาวๆ ใส่รองเท้ายางหุ้มส้น แต่ขอโทษรองเท้ามีรูระบายอากาศเต็มไปหมด ถอดรองเท้ามาตอนนั่งพักข้างลำธาร เพ็ญศิริกรี๊ดจนเราตกใจ (เห็นเลือดหน่ะไม่ใช่ตกใจเสียงเพื่อนหรอก) หนึ่งรูมีทากดูดเป็นพวง อวบๆ พี่แกจุ่มเท้าลงน้ำ เลือดแดงฉานในน้ำ น่าขนลุกมากๆ มีทากเกาะตั้งแต่เท้าไล่ขึ้นไปถึงไหนๆ เต็มไปหมด แผลเป็นปุ้ยเราก็จำได้นะ ตอนฝึกงานปุ้ยเคยให้ดู ถ้าเราแพ้ แผลเป็นอาจจะใหญ่กว่าก็ได้ เพราะเราชอบเกา ยิ่งคันยิ่งเกา ยิ่งเกาก็ยิ่งมัน จริงป่ะ
เห็นศิถามถึงจุฬา ปักเป้า
สาวๆ จำเพลรงนี้ได้มั้ย
ดวงตะวัน ลับทิวแมกไม้ ใจพี่ก็หาย หายลับไปกับตะวัน
สิ้นแสงสูรย์ อาดูรโศกศัลย์ ทิวาลับลาพลัน เหมือนดังเมฆบั่นหัวใจ
นอนละเมอ เพ้อว่าเธอนั้น ยังเป็นมิ่งขวัญ ขวัญชู้คู่ฤทัย สวาทหวาน ยังจำติดใจ มิแรมมิลาไกล ฝังตรึงติดใจมิเลือน
ใครต่อได้ (จำได้เปล่า เปิดให้ฟังทุกเช้า)
ต่อไม่ได้หรอก ไม่เห็นเคยได้ยอนเลย แล้วใครเปิดให้ฟังหรอ ตกข่าว
ปุ้ย หาฝันอะไรหรอ ให้ช่วยมั้ย (มสธ.แน่เลย) มีปัญหาถามได้นะ จะไปถามอาจารย์ให้ อ๊ะ ล้อเล่น อยากให้ไปด้วยจัง สมัยก่อน แม่โอ่งจะพาไปเที่ยว เลยชอบบอกเราว่า เอาไว้ค่อยสอบซ่อมก็ได้ ไปเที่ยวกันก่อนดีกว่า ปุ้ยอยากเอาไปใช้บ้างมั้ย
จุ๊ก ฝันของปุ้ยน่ะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ อ่ะ 55++
ชมภาพเก่า เก๋า กึ๊ก ได้ที่ http://share.shutterfly.com/action/welcome?sid=0AcMm7Rw1ZM2L94 คับ..